Kinderarbeid suikerindustrie Filipijnen

Kinderarbeid suikerindustrie Filipijnen op het eiland Negros dat deel uitmaakt van de Filipijnse archipel vinden we veel suikerplantages. Meer dan honderdduizend eilandinwoners zijn voor hun inkomsten afhankelijk van de rietsuiker. Kinderen vanaf een jaar of zes moeten vaak meehelpen om het karige gezinsinkomen bij elkaar te werken. Kinderarbeid suikerindustrie Filipijnen een treurige zaak waar echter niet snel verandering in is te verwachten.

Kinderarbeid suikerindustrie Filipijnen

Kinderarbeid suikerindustrie Filipijnen: het eiland Negros

Negros is één van de grotere Filipijnse eilanden met een oppervlakte van ruim 12.000 vierkante kilometer. Het eiland is zeer vruchtbaar wat veroorzaakt wordt door de aanwezigheid van drie vulkanen, door de vruchtbaarheid van de grond is de natuur hier dan ook adembenemend. De Mount Silay en de Mount Mandalagan zijn de namen van de twee vulkanen die niet meer actief zijn, er is nog één actieve vulkaan de Mount Kanloan. Het eiland Negros wordt door de inwoners ook wel ‘suikerland’ genoemd omdat hier zoveel suikerplantages zijn. Veel van de inwoners van Negros zijn voor hun inkomen afhankelijk van het werken in het rietsuiker. We zien hele gezinnen op het veld aan het werk grootouders, vaders, moeders en kinderen om het inkomen voor de familie bij elkaar te werken, ieders inzet is nodig en men maakt lange dagen.

Kinderarbeid suikerindustrie Filipijnen

Kinderarbeid suikerindustrie Filipijnen: de suikerrietoogst

Kinderarbeid suikerindustrie Filipijnen gedurende de periode van eind Augustus tot aan begin Mei brengen vrachtwagens de suikerrietoogst naar de lokale raffinaderijen die de oogst verwerken. De tussenliggende periode van vier maanden liggen de fabrieken stil en is er voor de velen die werkzaam zijn in de suikerindustrie geen werk en geen inkomen. De inwoners spreken over deze maanden als over de ‘ doodmaanden ‘. De laatste jaren is de situatie er niet beter op geworden de suikerindustrie van Negros beleeft crises op crises. De fabrieken zijn te ouderwets en produceren te langzaam om te kunnen concurreren met de modernere raffinaderijen in andere landen. De dalende wereldmarktprijzen kunnen op Negros maar moeilijk opgevangen worden, alleen een paar zeer rijke families die de plantages in hun bezit hebben hebben de laatste jaren nog geld verdient aan de suiker. Het op peil houden van de winst gaat door de moeilijkere omstandigheden echter wel ten koste van de lonen van de werknemers. De families kunnen alleen in leven blijven door met de hele familie inclusief de kinderen de negen werkzame maanden heel hard te werken zodat er wat gespaard kan worden om de vier maanden die men zonder inkomsten is te overleven. Dat is het ‘sociale systeem ‘ van de Filipijnen.

Kinderarbeid suikerindustrie Filipijnen

Kinderarbeid suikerindustrie Filipijnen: kinderarbeid

De Filipijnen bestaat uit meer dan 7000 eilanden, met plusminus 86 miljoen inwoners. Het heeft een zeer jonge bevolking, meer dan de helft van de inwoners is jonger dan 25 jaar. Overwegend zijn de inwoners rooms – katholiek. Volgens de wet is kinderarbeid voor kinderen onder de 15 jaar verboden en gevaarlijke arbeid is verboden tot 18 jaar. De praktijk laat ons echter andere dingen zien, kinderen vanaf zes jaar die hard mee moeten werken op het land van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds. Een kleine jongen wiens rug gebogen is door de last van 15 kilo suikerriet wat hij een vrachtwagen indraagt. Kinderen van twaalf jaren die het werk doen van een volwassene alleen nog minder betaald krijgen, er zijn er ook bij die kostwinner zijn omdat hun vader is overleden.

Zeven dagen per week zwaar kapwerk doen, kleine kinders met littekens op hun armen en benen en een moede wezenloze blik in hun ogen. Kinderen die soms maar een paar jaar naar school kunnen omdat ze daarna nodig zijn om het inkomen te verdienen. Sommigen proberen deze omstandigheden te ontlopen door te vertrekken naar de stad maar ook de hoofdstad van het eiland Negros Bacolod is getroffen door de crises in de suikerindustrie. Hele families wonen in hutten die gebouwd zijn van afvalmateriaal, het is er zeer warm en de lucht ruikt er niet echt fris.

De kinderen van deze families proberen op straat wat te verdienen, ze verkopen bloemen, sigaretten, snoep of kranten of ze poetsen voor een kleine beloning schoenen ook hier zijn de armoede en de omstandigheden schrijnend. Als men spreekt met de vaders van de gezinnen die hun geld met het werken in de suiker moeten verdienen dan blijkt dat kinderarbeid bij de wet verboden is maar dat hier totaal geen controle op wordt uitgeoefend, en dat de families dit ook niet willen omdat de inkomsten van de kinderen niet gemist kunnen worden. Kinderarbeid suikerindustrie Filipijnen werken onder schrijnende omstandigheden.

Kinderarbeid suikerindustrie Filipijnen

Kinderarbeid suikerindustrie Filipijnen: de inkomsten

Men werkt zeven dagen per week minimaal twaalf uur per dag, de werkzaamheden zijn voornamelijk het wieden van het onkruid op de akkers en het snijden van de suikerriet. Voor iedere hectare die men van gras en onkruid ontdoet ontvangt men plusminus 12 euro. Bij een suikerstroopfabriek zijn de inkomsten iets hoger er werken hier dertig kinderen in de leeftijd van 12 tot 16 jaar die per dag plusminus €1,75 verdienen en voor ieder extra uur ook extra inkomsten ontvangen. Het werk is saai en zwaar maar beter als het werk op het land, deze kinderen werken van ‘s avonds zes tot de volgende morgen zes de hele nacht door iedere dag minimaal twaalf uur. Ook zij hebben een heel zwaar leven. Veranderingen zullen niet snel gebeuren omdat ook de fabriek eigendom is van een rijke familie die tevens in het bezit is van suikerrietplantages. Kinderarbeid suikerindustrie Filipijnen een zwaar leven voor volwassenen en zeker ook voor kinderen.

Comments

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *